Komodo National park

Boottocht van Lombok naar Flores

 


Maandag 16 oktober t/m donderdag 19 oktober

Om 9 uur staan wij paraat om met onze bepakking naar de boot te gaan. Na een half uur wachten, want blijkbaar hebben ze geen haast, worden we een halve kilometer verder weer gedropt om te betalen en al het papierwerk in orde te maken.

We hebben zeeën van tijd blijkbaar en kunnen nog wat eten en drinken. Tegen de middag gaan we dan echt richting ons schip(je). Peet strompelt achteraan omdat ze op de laatste dag van de Rinjani haar enkel heeft verzwikt. Dat ding is zo dik als een olifantenpoot en binnen de kortste keren krijgt ze op de boot van iedereen een zalfje of cool sticker aangereikt!

Waarom is het gewone leven niet zoals op reis?!?

Onze boot is een meter of 25/30m lang. Op het bovendek liggen de meeste mensen onder een gespannen zeil. Wij hebben een cabin en liggen een niveau lager, naast de stuurhut. We zijn blij, want wij hebben ramen in tegenstelling tot de andere cabins.

Nadat we alles in de cabin hebben gegooid vinden we een plekje op het dek naast Christina en Yasmina. Zij komen uit Barcelona en Madrid en we hebben al snel een klik. Zij zijn de eerste die voor Peet dan ook de medicijntas opentrekken en met de zalfjes gaan strooien. Super lief.

Christina is een gezellig kletser (adhd?!) en Yasmina de rustige van de twee.

We kletsen en genieten van de frisse wind en het zonnetje op het water. Aan het eind van de middag mogen we dan ook eindelijk een duik nemen in dit blauwe water. Heerlijk een zoute douche.

Inmiddels gaat het met Peet iets minder goed. Die heeft wat last van een verkeerd gevallen mie goreng. En voert hiermee de hele avond en nacht de vissen. Geen fijne eerste nacht dus en daarbij waait het behoorlijk en vliegen we alle kanten op in onze cabin.

De volgende morgen is iedereen blij dat we de nacht hebben overleefd. Peet voelt zich langzaam beter en na een vroeg ontbijt gaan we tegen 7u aan wal bij een klein dorpje op Sumbawa. Dit dorpje ligt op een klein eiland en heet Bajo Medang. Je gaat hier echt 100 jaar terug in de tijd. We wandelen door het dorp en zien houten huisjes op palen, kinderen op het schoolplein, mensen bezig met de was of de vangst van de afgelopen nacht. Ook komen we langs de Crèche waar we even naar binnen mogen. Het ene kind kijkt verwonderd, de ander slooft zich voor ons uit op de glijbaan uit 1700 en weer een ander kind vindt ons maar rare wezens en gaat al huilen als we zwaaien.

Voor ons is het gek om te beseffen dat ze hier zo kunnen leven. Van hygiene hebben ze nog nooit gehoord en vuilnis ligt overal, maar vrolijk en blij zijn ze wel. Tussen de foto’s door willen ze het liefst ook van alles van je hebben. Van zonnebrillen tot armbandjes.

Als laatste lopen we over HET voetbalveld. Wat bezaaid is met zand en geitenkeutels. Een grasveld is er niet en het zal vooral stofhappen zijn als je hier met 22 man overheen rent.

We passeren de dader van de keutels en lopen dan weer het strand op waar we nog even zwemmen en snorkelen voor we weer verder gaan.

Het zwem en snorkelritueel herhaalt zich nog 2 keer vandaag en verder chillen we er oplos.

Met onze nieuwe Spaanse vriendinnen lachen we wat af, al is het vooral om Christina’s roestige Engels of soms zelfverzonnen woorden. Schaterend over het dek! We leren haar ook de nodige Nederlandse woordjes, die ze soort van goed uitspreekt, maar niet altijd in de juiste context gebruikt! Zo roept ze om de haverklap:” Gaattie!”, als ze wil weten hoe t met je gaat! Is alles grappiggggg en gapen we wat af.

De avond is niet zo mooi als de vorige. Het onweert en regent af en toe, dat belooft was voor de nacht!

Hobbelend wordt ik dan ook wakker om 04.00u en heel leuk vind ik het niet meer. De spetters vliegen onze cabin binnen, al is dat wel verfrissend. Na een uur ben ik er wel aan gewend en val af en toe weer in slaap. Tegen 06.00 u komt de zon op en we zijn met zn allen dan ook weer vroeg wakker!

Vandaag een dag waar ik me al 3 weken op verheug. Wij gaan snorkelen bij Manta point. Please laat karma goed voor ons zijn vandaag! Maar voor we hier aankomen leggen we nog aan in een baai waar we naar de top van een heuvel kunnen klimmen voor het uitzicht. Omdat ik vind dat ik wel genoeg geklommen heb, besluit ik te gaat snorkelen en Peet ziet het ook niet zitten met haar enkel dus blijft ook beneden! We worden beloond met de eerste schildpad die we goed kunnen filmen en fotograferen. Verder is er helaas maar een klein stukje koraal, en verder veel afval van toeristen en bewoners.

Een uurtje later is het zover.. we bereiken Manta point. De bemanning tuurt zich suf over het oppervlak om de enorme dieren te spotten. Zodra ze deze zien, moeten wij in het water springen. Dit is natuurlijk een prima manier om chaos te creëren, wat ook prima lukt als ze er eindelijk een zien. Zowat bovenop elkaar springen we in het water op zoek naar de Manta. De eerste 30 seconden zie ik alleen maar voeten en bubbels, maar dan eindelijk zie ik een meter of 10 onder ons een Manta die wel door het water lijkt te vliegen! Super gaaf!!

We volgen het dier vanaf de oppervlakte en ik probeer wat te filmen, maar het water is troebel en ik verwacht niet veel van het eind resultaat, maar mocht het toch goed zijn dan volgt deze zeker.

Na een half uurtje en een bijna overvaring raken we het dier kwijt en worden we door de boot weer opgepikt. De volgende stop is Pink beach. Hier is mooi koraal te zien, erg geschikt voor snorkelaars, want het is heel ondiep en uiteraard is het strand echt roze.

Een topdag! We waren nog een uurtje verder en gaan dan voor anker in een baai, waar we hopelijk wel rustig kunnen slapen.

We vermaken ons deze avond met koude bintangs, blauw lichtgevende algen in het water en harde muziek. Vanavond is het feest!!

We slapen inderdaad goed en ik wordt voor zeemans begrippen laat wakker. We moeten alweer bijna van boord. Op zoek naar draken op Komodo.

Op Komodo en Rinca eiland vind je deze monsters. Binnen een paar minuten komen we de eerst al tegen. De komodovaraan is enorm, langzaam loopt hij richting het strand om daar eerst even op te warmen, zodat hij daarna genoeg energie heeft om te gaan jagen. We wandelen met 3 gidsen door het park en zien er onderweg nog meer komodovaranen.

Het gevaarlijke aan deze dieren is dat ze vaak langzaam zijn, maar ineens vliegensvlug kunnen zijn als ze aanvallen. Vooral als je als vrouw ongesteld bent is dit gevaarlijk, omdat ze dit van kilometers afstand kunnen ruiken. En uiteraard had Peet dit weer goed getimed… een prive beschermer voor haar!

Achteraf gezien viel het allemaal nogal mee! Het was bloedheet en daar hebben de draken blijkbaar ook last van. Hoe later (warmer) het wordt, hoe minder ze bewegen.

Ook op Rinca zien we veel Komodo varanen, hier schijnen ze agressiever te zijn, maar ook dit blijkt mee te vallen. We maken een wandeling door het park in de hitte en ik ben uiteindelijk blij als we ons eindpunt bereiken. Even genieten van een koude sprite en wat souvenirs bekijken.

Dit was het laatste punt van onze boottrip. Nog een uurtje varen en we bereiken Labuan Bajo op Flores! Nog iets om naar uit te kijken: “duiken” 😁.