Jakarta | Java

maandag 2 oktober

de eerste volle dag Jakarta is een feit, wat een drukke stad en OMG wat is het hier warm. De eerste nacht was kort, maar we hebben geslapen als een blok. Om 9 u staan we op om vervolgens te laat te komen voor het ontbijt, dus moeten we het voorlopig doen met een banaantje.

Er zitten overigens wel genoeg toko’s in de straat maar een Indonesisch ontbijt sla ik ook nog even over. Via een drukke weg, JL Gajah Mada lopen we richting het Fatahillah plein ( na uiteraard eerst verkeerd te zijn gelopen). Aan dit plein vind je de bekende gebouwen van de VOC, hier was het oude Batavia, hoe cool is dat. Op het plein is het nog rustig en we besluiten wat te gaan drinken en eten in het Batavia café. We hebben inmiddels aardig honger en vooral Peet heeft daardoor wat last van misselijkheid.. iets wat wellicht ook wel kan komen door het feit dat je hier heerlijke kruiden en specerijen ruikt met een flinke vleug riool.. jammie!

We krijgen een tafel met uitzicht en vermaken ons door naar de lokale toeristen te kijken, die over het plein een rondje mogen fietsen op een oer Hollandse oma fiets, met bijpassend hoedje, echt geen gezicht.

Na een uurtje struinen we verder en ik navigeer ons naar het uitkijkpunt van de stad, dit niet zonder detour, ik moet er nog even inkomen denk ik. Terwijl we wat zoekend rondlopen, lopen we onze nieuwe vriend Pak Catur tegen het lijf (pak betekend meneer). Hij wil ons wel een rondleiding geven door de oude Klappa (Kokosnoot) haven de Kampung (sloppenwijk) en de Chinese buurt, die toevallig vlak bij ons hostel ligt. Wat wantrouwend zeg ik voorzichtig oké, terwijl Peet uit volle borst zegt, ja goed wanneer gaan we?! Grappig hoe je door anderen toch uit je comfort zone gehaald kan worden, en ja soms heb ik zo iemand nodig!

We starten bij het oude pakhuis van de VOC, op iedere hoek van het gebouw worden we verzocht door onze sloffende vriend op veel te grote schoenen om een foto te maken.. wat ik vergeet te vertellen is dat hij in Nederland heeft gewoont en dus in het Nederlands met ons probeert te communiceren. Hij zegt dan:” foto maken”! Heel mooi! En als hij iets ergs uit de geschiedenis verteld, over dat de gevangenen werden opgesloten in een kelder die bij vloed onder water liep, bijvoorbeeld zegt hij:” Jammer hè!” Ik vermoed dat hij ” erg hè” bedoeld, maar ach we begrijpen elkaar.

Na het pakhuis lopen we via een soort vuilnisbelt met hutjes naar de oude haven, die er eerst uit ziet als een wat overdreven sloot die stinkt, heel erg! Maar goed we stappen in een oude traditionele vissersboot en voor ik het weet staat de dieselmotor al aan en varen we weg.

We zien grote schepen liggen en kinderen die hier vanaf springen en mogen zelfs op een van de schepen een kijkje nemen. De bemanning doet een siësta in veel te kleine hutjes, en we verbazen ons over hoe primitief het aan boord is. Na een half uurtje meren we weer aan en lopen we via gammele bruggetjes de Kampung in. Hier krijgen we een warm welkom en heel veel high five’s van de kinderen. Ja zo een gevalletje we willen ze allemaal wel meenemen, maar dat gaat niet. Ze leven in hutjes waarvan ik niet wil weten hoe het er binnen uitziet. Het stinkt er enorm, maar ze lachen en zeggen ons allemaal gedag. Heel bijzonder en confronterend om te zien, wat hebben wij het goed thuis.

Het slot van deze tour gaat met de tuktuk naar de Chinese wijk, niet heel speciaal hier, maar de markt is leuk om te zien en we weten weer waar we ons fruit kunnen scoren.

Een lange dag, een lang verhaal dat eigenlijk nog veel langer is dan dit wat ik jullie nu schrijf, maar dan houd ik jullie vast te lang van het werk. Wij zitten nu inmiddels in Jogjakarta, na een 7 uur durende treinreis, maar hierover zal ik vast ergens de komende dagen schrijven.