WATERVAL LOMBOK

Lombok Indonesië

Maandag 9 oktober

In alle vroegte vertrekken we om 7 uur vanuit Kuta naar de haven die op 1,5 uur rijden ligt. We zitten in een oud busje zonder airco met nog 4 anderen, maar gelukkig kunnen de ramen open. Tijdens het rijden is het goed te doen, maar zodra we stil staan voel je de warmte gelijk en breekt het zweet me uit. Af en toe valt mijn hoofd weer voorover en slaap ik heel even. Uiteindelijk stoppen we bij wat tentjes waar je fruit kan kopen en dit blijkt ook de entree van de haven te zijn. Tussen de kraampjes door zien we al wat grote boten liggen en hebben zin in de overtocht. Aan een tafel schrijven we ons in en krijgen een plastic kaart mee wat ons vervoersbewijs is.

Het duurt nog ongeveer 1 uur voor we op de pier staan, met al onze spullen en nog een paar 100 man. Het is niet te doen zo warm en druk dat het mij verbaasd dat niemand van de pier af valt. Verder is het totaal niet duidelijk waar we heen moeten, maar volgen de crowd. Iedereen heeft een sticker gekregen met de eindbestemming en wij horen bij de ‘groene’ naar Lombok. Tussen ons bevinden zich ook reizigers voor Gili Air en Gili Trawangan ofwel, de gele en de rode.

De overtocht duurt 1,5 uur en is heerlijk. Op Lombok aangekomen slaat het weer wat om en volgen de eerste regenbuien. Hopelijk heeft dit geen negatief effect op onze planning betreft de beklimming van de Rinjani! Afwachten.

In de haven van Bangsal ploffen we neer en probeert Peet te genieten van een nasi goreng lunch, maar tussendoor proberen alle chauffeurs van het eiland ons een lift aan te smeren, terwijl wij nog aan het bijkomen zijn. Met moeite schudden we ze van ons af en chillen een uurtje.

Uiteraard hebben we wel een lift nodig, maar die kiezen we dan zelf wel uit. Asier brengt ons uiteindelijk naar Sengiggi en dat is erg gezellig. Een hele lieve en leuke man, waar we gezellig mee kletsen onderweg. Hij geeft ons bij het uitstappen zijn kaartje en zegt dat hij voor de volgende dag nog geen werk heeft en als we wat willen gaan doen, we hem kunnen bellen. Hij kent het eiland en weet waar de leuke spots zijn. Hij helpt nog even met uitladen van de spullen en assisteert met een paraplu, wat het giet inmiddels pijpenstelen..

We besluiten de volgende dag Asier te bellen en met hem op pad te gaan. Hij verteld honderd uit en beantwoord al onze brandende vragen over Indonesië. Hij neemt ons eerst mee naar het Monckey forrest, en daarna de watervallen ten zuiden van Gunung Rinjani.

Het regenwoud zit hier vol met Makaak apen die maar al te goed weten dat ze van veel toeristen eten krijgen. Ze staan dan ook al langs de kant van de weg te wachten tot ze wat krijgen. Ik weet niet zo goed wat ik ervan moet vinden, ik zie ze toch liever in een boom, in plaats van schooiend langs de weg. Maar het is wel een grappig gezicht en we zien ook nog een moeder met een baby makaak aan haar buik hangen.

Na een half uurtje rijden we verder en lunchen onderweg we nog bij een lokaal restaurantje en zien we dat ook een Indo gaat zweten van heet voedsel. Asier krijgt van ons een lunch en kiest een van de meest pittige gerechten, even lekker zweten.

We gaan verder en komen door verschillende dorpen en kleine steden voor we bij de watervallen zijn. Hier betalen we entree en mag ik op de meest vieze plek van dit smoetzige (ik weet echt geen beter passend woord) even plassen en mijn bikini aandoen. Het is een gebouw met oude uren, kapotte ramen, puin op de vloer en nergens verlichting. Afijn, een verschil in standaard zullen we maar zeggen.

We gaan op pad met onze gids en zullen 3 watervallen gaan zien. De eerste is de meest uitdagende, want daar mag je vanaf springen 😁. Eentje van een meter of 10 gok ik. Ik laat Peet natuurlijk eerst even testen voor ik er zelf vanaf spring. Met action camera springt Peet er zonder aarzeling af en filmt vervolgens hoe ik er af spring met een harde gil.

Wat onze vriend er niet bij heeft verteld is dat we er alleen weer uitkomen door op een verticale rots te klimmen (op blote voeten) en dat het water vol zit met bloedzuigers, waar we later grondig op worden gecheckt. De rotswand is steil, maar onze berggeit Petra Wierda staat binnen 10 tellen boven. Ik daarentegen vind het iets minder leuk. Ik kan me niet goed vastpakken, of mijn voeten kwijt op de rots. Na 10 keer aandringen van de gids, maak ik hem duidelijk dat ik dit niet ga doen, zonder fatsoenlijk aan een touw vast te zitten. Zeurend (denk ik) gaat hij op zoek naar een alternatief. Een meter of 20 verderop zit een andere rotswand, die net iets minder steil is. Op mijn blote voeten klauter ik naar boven, zonder problemen. Als ik dit vooraf had geweten…. dan weet ik niet of ik was gesprongen.

Bloedzuiger vrij, maar overal kriebels gaan we verder naar de andere watervallen. Omdat we wat krap in de tijd zitten pakken we een flink opgevoerde scooter om hier te komen. Leuk ritje was dat, zit toch meer power in dan in die brommertjes bij ons, al hadden we beide liever de route gelopen.

Ook hier mogen we zwemmen (zonder gezelschap van enge beestjes) en genieten we van het uitzicht!

Op de terugweg naar Sengiggi stoppen we nog een in traditioneel Sasak dorp, waar we in klederdracht op de foto gaan en onze eerste echte souvenirs kopen. Voor we hier aankomen staan we eerst nog een half uur in de file, wegens een bruiloft waar het hele dorp voor uitloopt en met scooters en al achteraan rijdt. Super leuk om te zien, al heb ik bijna het idee dat deze twee bleekscheten de show stelen, want om aandacht hoeven we hier niet te vragen.

Aangekomen bij de weverij van het Sasaks dorp krijgen we het voor elkaar, met wat hulp van Asier, om mooie souvenirs te kopen. We zijn een sarong, traditioneel masker en een houten hagedis rijker. Dat wordt 2 weken sjouwen, voor we het weten hebben we straks net zoveel op onze rug als die Indo’s op hun scooter hebben.

Asier brengt ons verder naar Mataran waar we eerst langs een snack winkel gaan waar ze Indonesische snacks verkopen. Peet verstaat in eerste instantie sneek, omdat Asier deze woorden nogal eens door elkaar haalt en roept heel hard: “ieuwwwwww, een sneek winkel” en trekt er een vies gezicht bij. Asier snapt hier waarschijnlijk geen bal van en brengt ons er gelukkig gewoon naar toe. Eenmaal aangekomen schieten wij in de lach en vertellen de verwarring aan Asier. Ook hij moet er hard om lachen. We proberen hem het verschil in klank nog een paar keer uit te leggen, maar of hij het gaat onthouden, ik denk het niet, haha.

We slaan 3 zakken cassave en kroepoek chips in, na ongeveer het halve assortiment geproefd te hebben. Als afsluiting nog een heerlijk diner, waarna we lekker in ons bedje kruipen. We hebben echt een Super leuke dag gehad!!

De Rinjani tour is ook geboekt, de uitbarstingen van de vulkanen hier blijven uit en we kunnen 2 dagen later vertrekken. Dat zal een uitdaging worden.