Tornado Alley

Storm chase 2016

Donderdag 26 mei

Om 6 uur m’n bed uit, na 3 jaar is het eindelijk weer zover en gaat de reis weer richting de Midwest! Vanaf Amsterdam vliegen we in 10 uur naar Houston, waar we een overstap hebben naar Dallas. Het weer is slecht in Houston waardoor de aansluiting naar Dalles ruime vertraging heeft. Geluk bij dit ongeluk voor ons, halen we door deze vertraging wel de aansluiting naar Dallas.

De eerste uren zitten nog niet mee, naast wat overstapstress blijkt ook Sietse zijn tas niet in Houston te zijn, waar veel van onze apparatuur in zit, die we echt nodig hebben voor onze ‘expeditie’. Met alleen mijn backpack arriveren we rond 20.00 uur in ons hotel vlakbij het vliegveld.

Snel inchecken en op zoek naar wat eten. Het wordt een snelle burger bij de Whataburger en daarna worden we nog getrakteerd op een onweerstorm. Het is inmiddels na 12 uur ’s nachts, dus tijd om te gaan slapen.

Vrijdag 27 mei

IMG_5294De eerste volledige dag staat in het teken van spullen kopen, op naar de Walmart … toch altijd weer leuk en bijzonder hoe die Amerikanen dat doen hier. Shoppen in een gemotoriseerd karretje. Je zal eens moeten lopen.. maar goed, na het kopen van extra kleren en andere zooi krijgen we mail van United dat de backpack binnen is. Super fijn, maar deze dag nog even doorkomen met de spullen die we voor handen hebben. De voorspellingen voor vandaag zijn niet heel heftig, wat ‘Severe warnings’  richting de grens met Oklahoma, dus daar gaat de reis vandaag heen. Dit is ongeveer 3 uur rijden, voor Amerikaanse begrippen dus goed te doen.

IMG_5301Onderweg zien we de dry line goed, het deel waar alle onweerswolken ontstaan. Erg heftig wordt het allemaal niet, (al is het meer onweer en regen dan in Nederland in een heel jaar) maar wel wat foto materiaal.. De stormen hebben vooral veel regen en onweer geproduceerd. Maar de eerste 500 km zitten erop! Nu tijd voor een biertje en de voorspellingen van morgen.

Zaterdag 28 mei

IMG_5300Goedemorgen, vandaag starten we op met een ‘ heb ik weer’ momentje! Ken je dat gevoel dat je als je ‘s nachts naar de wc bent geweest, je zweert dat je iemand in de kamer ziet staan. Nou heb ik daar al wat slechte ervaringen mee (ik zal geen namen noemen), dus ik was redelijk op mijn hoede en denk, grappig Sietse.. en zeg heel stoer: “ Ik zie je wel hoor”. Komt er een gemompel vanuit de andere hoek van de kamer, Oké is sta nu dus tegen een stoel en een lamp aan te praten.. Het was half 7 en ik heb m’n eerste lachbui voor vandaag al binnen, Check!

Na nog een uurtje slaap gaan we weer over tot de orde van de dag, we hebben immers een missie! Blij met al onze tassen en apparatuur vertrekken we uit Dallas richting de plains van Texas. Deze liggen in het Westen van deze staat en staan bekend om hun woestijn achtige omgeving met veel ja-knikkers en windmolens. De navigatie stellen we in op Abeline, wat ongeveer 3 uur rijden is.

IMG_5348Het is weer lekker warm, tussen de 82 en 93 graden F. (28 en de 34 Celsius) en als we af en toe even stoppen bij een benzinestation, krijg ik regelmatig de bekende klap in m’n gezicht van de hitte. Bij Abeline aangekomen is het wachten en radar checken, het duurt lang voordat er wat gebeurt en in de tussentijd doden we de tijd met een bezoekje aan de Burger King. De road trip gaat vervolgens verder door kleine dorpjes als Potosi en gaan we richting de Cross Plains.

Op deze weg rijden we heen en weer zodat we de storm goed kunnen zien aankomen en onze positie kunnen bepalen om zo de mooiste foto’s te maken. Met onze nieuwe radar lukt dat aardig goed, al blijft het lastig in te schatten hoe snel een storm gaat, wat ook nog al eens kan veranderen. Maar de tweede storm van onze trip hebben we al aangetikt. Veel meer dan heeeeeel veeeeel regen en wat onweer zit er niet in maar toch.

Tegen 7 uur rijden we alvast richting het Noorden van Texas waar we de volgende dag willen belanden. Terwijl we onderweg zijn richting Snyder zien we achter ons een bloemkool de lucht uit schieten, waar we toch nog even voor willen stoppen. Op dat moment staan we midden in een weiland waar de onweersstormen overal ontstaan, wat resulteert in hele coole bliksemfoto’s. Al met al een goede tweede chase dag!

Het is inmiddels woensdag, volgens mij, en vanuit Amarillo heb ik weer even de tijd om wat te schrijven. De dagen vliegen voorbij en ik weet eigenlijk al niet meer welke dag het vandaag is, laat staan dat ik nog weet welke dag we wat hebben meegemaakt! Mooi, zo hoort mijn vakantie te zijn, ik vergeet vast de helft, maar ik zal jullie zo goed mogelijk proberen mee te nemen in de laatste avonturen van de afgelopen dagen!

Zondag 29 mei, Storm waiting in The Great Plains

zondagNa een avond vol bliksem en mooie foto’s hebben we in Snyder nog genoten van een flinke Severe Thunderstorm met flink veel wind. In onze motel kamer zitten we droog, gelukkig en hebben we geen last van flash floods, die aan de orde van de dag zijn hier de laatste tijd, zoals jullie vast wel zien op tv of nu.nl. Het is in deze regio niet zo erg, al staan sommige wegen wel onder een flinke laag water. Alles en iedereen gaat hier gewoon over tot de orde van de dag en dat doen wij ook!

Volgens de SPC (Storm Prediction Centre) is er een redelijke kans op Severe Thunderstorms ten Zuiden van Snyder, dus we besluiten die kant op te gaan. Dit deze keer tegen onze eigen voorspellingen in, maar ze zullen het niet voor niks aangeven. De route volgt via Midland naar Rankin, dat in ‘the middle of nowhere’ ligt.

zondag 2Letterlijk uren lang geen huizen tegenkomen, alleen maar vlaktes met lage bosjes en een stoffige grond. Rankin blijkt een dorp te zijn dat ongeveer de oppervlakte heeft van Oost-Souburg, met daarentegen een inwonersaantal van 750, ik zou het wel lekker vinden zoveel ruimte. Er is hier verder weinig en op de radar verschijnt ook nog niets. We rijden nog een stuk richting het Oosten en besluiten in Barnhart te wachten. Het zogenoemde storm waiting kan beginnen en dat duurt lang!!! Na 5 uur niks anders te hebben gezien dan miljoenpoten, krekels en een prachtig blauwe lucht besluiten we naar Midland te gaan en daar een hotel te boeken. Tja ook de professionals hebben het wel eens mis. De meeste stormen zijn in het Noorden van Texas en wij lopen deze helaas mis, op naar een volgende chase dag!

Maandag 30 mei, Core punch

maandagDe weersvoorspellingen voor de maandag zijn voor ons doel niet heel denderend. We zijn zoals gezegd in Midland, dat ook in de Great Plains van Texas ligt. We bekijken de data op de diverse websites, Twisterdata en SPC. Na een goed ontbijt in de IHOP gaan we richting Big Spring en Colorado City. De temperaturen lopen op richting de 90 graden, dus dat is deel 1, nu nog harde wind op hoogte, een hoge vochtigheidsgraad en wat onstabiliteit en dan komt de rest vanzelf. In Colorado City aangekomen is het nog vroeg en hebben we alle tijd voor een foto van de watertoren en komen we ook nog een coole schoolbus tegen. Om in een goed gebied te zitten waar we verwachten dat het nog warmer is, rijden we verder richting het Zuiden naar Sterling City. Ook daar is het weer nog rustig en we gaan nog verder naar het Zuiden, waar we wederom in Barnhart terechtkomen. Storm chasen doe je dus voornamelijk vanuit de auto.

 

Op de radar zien we in het Zuidoosten de eerste wolkjes opkomen, maar ook in de omgeving van Sterling City begint er actie te komen. Beide kanten zijn ongeveer 1 uur rijden en we besluiten terug te gaan naar Sterling City. Dit blijkt goed uit te pakken, de storm staat nagenoeg stil en we zijn op tijd. We kunnen vanuit de auto een paar leuke time laps maken, waarin je goed kunt zien hoe de storm beweegt. Na een tijdje verdwijnt de meeste power uit de storm en blijft er bliksem over, veel bliksem. De weg waar we langs staan gaat weer richting Midland en we rijden op ons gemak die kant op. De dag lijkt ten einde en ik ben eigenlijk al bezig met de volgende dag. Maar dat loopt soms wel eens anders.

Op de radar was al even te zien dat er achter die grote storm nog een storm was ontstaan, waar wij recht op af rijden, deze is niet groot en ik verwacht niet veel meer dan veel regen.

maandag 2Het wordt inmiddels donker en het bliksemt al flink, wat natuurlijk in het donker nog beter te zien is. Na een paar stops besluiten we door de storm heen te rijden, we zien op radar dat het niet groot is en met 5 minuten moeten we er wel doorheen zijn. Hoe verder we in de storm zitten hoe harder het regent, hagelt en de wind van alle kanten komt. Dit klinkt niet heel spannend, maar geloof me, dit gaat er iets harder aan toe dan bij ons, hoewel de meeste Amerikanen hier ook gewoon doorheen rijden al is het met 20 mijl per uur. En mocht je nog nooit voor je neus de bliksem hebben zien inslaan, ik kan je vanaf nu vertellen hoe dat eruit ziet. Ongeveer 50 meter voor ons slaat de bliksem in een power line langs de weg. Een fel blauw licht blijft ongeveer 10 seconden hangen en ik denk dat sommige mensen nu toch even zonder stroom zitten. Wow dat was wel even schrikken, maar super gaaf om te zien. Voor we het vervolgens doorhebben zijn we uit de storm. Even stoppen langs de weg natuurlijk om te kijken. Na grondige visuele inspectie blijkt het toch een kleine super cell te zijn waar we doorheen zijn gereden, wow onze eerste core punch!

Dinsdag 31 mei, dierendag in Cowboyland

dinsdagZoals het er naar uitziet onze laatste dag in het Zuidwesten van Texas. We rijden richting de Mexicaanse grens waar het eruit ziet zoals in de Lucky Luke tekenfilms. Super vette omgeving, met veel dieren zijn we achter gekomen. Waarvan er nu in ieder geval 3 minder zijn, helaas hebben een konijn, slang, en een road runner het einde van deze dag niet gehaald. Geluk voor meneer of mevrouw Tarantula, want die bleef gespaard deze dag. Ik had zelf wellicht liever een van de andere dieren gekozen om het eind van de dag te halen maar goed. Helaas geen foto’s van deze achtpotige vriend op m’n telefoon, ik bleef liever in de auto zitten, maar bewijs komt later! Verder bleef het bij een leuke road trip vandaag.

Woensdag 1 juni 2016, Lubbock Texas

IMG_9404Vanuit Odessa zijn we op ons gemak naar het Noorden gereden, richting Lubbock. Deze stad ligt in het Zuiden van de Panhandle van Texas en het hoort hier behoorlijk warm te zijn in deze tijd van het jaar. Door de stormen van de afgelopen dagen hier en de Orkaan bij de Mexicaanse Golf blijft er echter niet veel anders over dan Hollands schijt weer om het maar even plat te zeggen! Grijs en saai, geen zon, geen storm. Als alternatief kijken we of we nog wat kunnen shoppen en een goede burger kunnen scoren. Naast de bekende fast food ketens moet je hier behoorlijk zoeken naar authentieke restaurants, maar met behulp van de navigatie vinden we Texas Café en Bar. De naam klinkt in ieder geval goed. Het blijkt een echte kroeg te zijn waar het nog ruikt naar bier en sigaretten! Het dak bestaat uit golfplaten, de muren hangen vol met tv schermen en neonlicht en bij de toiletten hebben ze flink moeten dweilen in verband met de vele regen. Misschien moeten ze toch maar eens nadenken over een ander dak.

motorTussen de lokale middagdrinkers nuttigen we een prima burger en kijken we 3 verschillende tv programma’s tegelijk. Een leuk kletspraatje later, met de eigenaren over wat we hier in godsnaam doen, vertrekken we weer.

Amarillo stond enigszins al op de planning om naar toe te gaan en aangezien dit niet meer ver weg ligt, gaan we al die kant op.

Donderdag 2 juni 2016, Amarillo

Na een goede nachtrust, die we zonder stormen zeker krijgen, rijden we in de ochtend down town in Amarillo. Nieuwsgierig als we zijn doen we dit eigenlijk alleen maar om te kijken wat er in deze stad gebeurt en hebben we niet echt een eindbestemming. Helaas is het, zoals we verwachten, niet meer dan een business district. Van een echt centrum is hier geen sprake. Jammer, in een cowboy stad hoop je toch op een saloon met gestalde paarden ervoor.

IMG_9422_2Het leven van een storm chaser gaat niet over rozen als het niet stormt. We moeten ons toch zien te vermaken en het plan voor vandaag is als volgt: outlets vinden, op zoek naar Cadillac Ranch en een stevige late lunch bij The Big Texan. De laatst genoemde hebben we in 2013 ook al bezocht, deze ligt langs de high way en je kunt hier leuke souvenirs kopen en meer dan prima steaks eten.

Cadillac Ranch is een nieuwe voor ons, het is een kunstproject van Chip Lord, Hudson Marquez en Doug Michels, midden op een akker. Het zijn 10 oude Cadillacs die met hun neus in de grond staan, waar je zelf met spuitbussen je creativiteit kwijt kan.

 

 

 

Vrijdag 3 juni, Wakita Twister museum

IMG_9443_2We hebben een lange dag voor de boeg en iets om van mijn bucketlist af te strepen. Tijdens onze reis in 2013 hadden we geen tijd door de vele stormen, maar omdat het weer ons nu in te steek laat lukt het ons nu wel: Een bezoek aan Wakita! Het gehucht van ‘ant Meg’ uit de film Twister uit 1996, de film die ons beide toch geïnspireerd heeft om deze reis te maken.

IMG_94473 Uur lang is de rit door Oklahoma. Wakita ligt in het Noorden van deze staat en heeft zelfs tot mijn verbazing maar 400 inwoners. 20 Jaar geleden was het hele dorp omgetoverd tot een Hollywood filmset, van april tot augustus, hoe cool is dat?! Op de bekende watertoren en een mini museum na is er niet veel te beleven. We nemen een kijkje in het museum. Het is er ongeveer net zo groot (klein) als mijn woonkamer en hangt vol met foto’s en spullen uit de film. Met als topper, Dorothy I! De vrouw van het museum houdt ons zeker een uur bezig met al haar verhalen en de home video’s die door een aantal inwoners destijds zijn gemaakt! We kopen nog wat coole souvenirs en gaan richting de grote stad Oklahoma City.

Zaterdag 4 juni, El Reno

memorialNa een nacht op een crapy bed gaan we op zoek naar de gedenkplaats van 3 storm chasers die in 2013 zijn omgekomen tijdens de grootste tornado gemeten aller tijden. Op 31 mei 2013 staan ook wij naar deze storm te kijken, niet wetende dat er daar een tragedie afspeelt. De storm chasers en ingenieurs/wetenschapper en fotograaf probeerden altijd apparatuur in een tornado te krijgen om zo meer te weten te komen over dit natuurgeweld. Doordat de tornado plotseling enorm groot werd en van zijn pad verschoof, werden ze verrast en waren ze te dichtbij om nog weg te komen. Op de locatie waar ze gevonden zijn staat nu een memorial! Het is wel even zoeken tussen deze weilanden, maar na een aantal mijl te hebben gereden over de stoffige dust roads vinden we wat we zoeken.

Ik vind het een raar idee om hier te staan, terwijl wij er op de bewuste dag niet ver vandaan waren. Nu is het weer wel even anders, strak blauwe lucht en geen wolkje te bekennen. Na wat foto’s te hebben gemaakt en onze namen op onder de gedenksteen te hebben geschreven, gaan we weer verder met onze reis.

IMG_9463We belanden bij Purdy, niet ver van onze eindbestemming Ardmore. We worden nog getrakteerd op een kleine fotogenieke storm, die we over ons heen laten trekken. Naast mooie foto’s, levert het ook nog een aardige time laps video op.

Zondag 5 juni en maandag 6 juni, een gokje wagen in Indianen land

Boeiender dan dit kan ik mijn verhalen helaas niet maken, nog steeds ‘mooi’ weer, dus maar weer een andere activiteit bedenken dan waarvoor we hier gekomen zijn. Dit keer wordt het een bezoek aan een casino dat ik een indianen reservaat staat in het Zuiden va Oklahoma. We gokken beide 20 dollar op van de pot, helaas hebben we niets gewonnen, maar we hebben ons wel vermaakt. Ik ben weer een ervaring rijker en weet inmiddels een beetje hoe ik moet pokeren.

Dinsdag 7 juni, final day Dallas

DallasDe laatste volle dag van onze reis verblijven we in Dallas. We gaan zonder veel verwachtingen in de ochtend naar een botanische tuin, wat eigenlijk niet meer is dan mensen te veel geld aftroffelen voor een paar planten. We hoopten hier een beetje te kunnen chillen en een ‘American Footbal’ balletje te trappen. De bal mocht niet mee, en het parkeren en de entree waren bijzonder duur.

Na een uurtje besluiten we toch nog even down town te gaan in Dallas, waar we nog even goed eten en een rondje wandelen. Veel hebben we de vorige keer al gezien, maar het is prima vermaak!

Woensdag 8 juni, going home

Om 13.45 uur vertrekken we vanaf Dallas Airport naar Houston, waar een paar uur later onze vlucht naar huis vertrekt. Ik heb van de huisarts nog wat slaappillen gekregen, dus halverwege de eerste vlucht besluit ik deze maar eens te nuttigen. Niet zo slim van mij, me niet even te bedenken dat ik in Houston nog 1 uur moet wachten en je met deze medicijnen het gevoel hebt dat je een halve fust bier leegt hebt. Een grappige ervaring en een les voor de volgende keer.

Het is het risico van het vak, op reis gaan en afhankelijk zijn van het weer. Zoals ‘normale’ mensen graag de zon op vakantie willen, hadden wij graag wat meer stormen gezien. Door de Orkanen bij Florida bleef er van de stormen in Tornado Ally niets meer over. De eerst week was top en vol adrenaline, de tweede week stond vooral in het teken van ons bezighouden en er toch iets moois en een onvergetelijke reis van maken. “Thats the wonder of nature babyDusty, Twister 1996.